குரக்கடைல் காய்ச்சல்

                                                                     மயில்ராவணன்


                        “என்னதான் முடிவா சொல்றே நாகராஜ்?” என்றான் ரகு. ஏனெனில் ரகுவும் நாகராஜும் கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரமாக ஒரே விசயத்தைத்தான் பேசிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். சிகரெட் ஒரு பாக்கெட் காலியாகியும் விட்டது. ஒரு சிகரெட் பாக்கெட் என்று எடுத்துக் கொண்டீர்கள் என்றால் பத்து சிகரெட்டுகளை அது உள்வாங்கியிருக்கும். யாருக்கும் தெரியாத விசயத்தை புதிதாகத் தான் நான் சொல்கிறேன். ஏனென்றால் நீங்கள் எப்போதுமே சிகரெட்டை பாக்கெட்டாக குடிப்பதேயில்லை. 


                           தோன்றிய போது பெட்டிக்கடையில் ஒன்று மட்டும் வாங்கி அங்கேயே புகைத்து டிச்சில் சுண்டி எறிந்துவிட்டு விடுகிறீர்கள். யார் உங்களிடம் எந்த இன்டர்வியூவில் கேட்டாலும் தைரியமாகச் சொல்லுங்கள். பாக்கெட்டுக்கு பத்தே சிகரெட்டுகள் தான். புகைப்பழக்கம் உடல் நலத்திற்கு சுகமானது! புகை பிடிக்காமல் மனிதமூளை வேலை செய்வதில்லை. ரகுவிற்கு அப்படித்தான். புகை ரகுவின் மூளையை சுறுசுறுப்பாக இயங்க வைக்கிறது.


”ப்ளீஸ் ரகு...இந்த விஷயத்தில் நாம் அவசரம் காட்டவே கூடாது! அவசரப்பட்டால் காரியம் கெட்டுவிடும். அது உனக்கே தெரியும்.” என்றான் நாகராஜ்.


”சரி அவசரம் இல்லை.ஆனால் ரெண்டு மாதங்களாக இப்படி நடக்கிறது அப்படின்னு சொல்றே! அவள் பெயர் கோபிகா அப்படிங்கறே! அவளுக்கு கூடவே பிறந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?அப்பா அம்மா உயிரோடு இருக்கிறார்களா? இல்லை நரகத்திற்கு சென்றுவிட்டார்களா? இதையெல்லாம் தெரிந்து கொள்ளாமல் கோட்டையில் ஓட்டை விட்டிருக்கிறேயே!” 


”ஆமாம் ரகு!அதைப்பற்றி எல்லாம் நான் யோசிக்கவேயில்லை. என் காதல் என் மூளையை மழுங்கடித்து விட்டது!கண்ணை மங்கலாக்கி விட்டது! காதுகளை கேட்காதவை களாக்கி விட்டது. ஆனா எனக்குள்ள அந்த உணர்ச்சி பத்திக்கிச்சு. கோபிகா என்னோட கையைப் பிடிச்சு தான் கூல்டிரிங்க்ஸ் தருவா, சில்லரை தருவா! அவ அழுத்தலே அவளோட காதலைச் சொல்லும்.அவ சில்லறை தரவேண்டுமென்பதற்காகவே நோட்டாக தான் தினமும் தருவேன்.”


”கங்காகௌரி” படத்துல வர்ற லியோனி மாதிரி கஞ்சப் பேர்வழியை விட மோசமா பைசா விசயத்தில் நடந்து கொள்கிற ஆட்கள் கூட காதல் என்று வந்தபிறகு விட்டுக் கொடுத்து தாராளமான மனசு உடையவர்களாக மாறிவிடுகிறார்கள். அந்தோ பரி பாரிதாபம்.


” நாகராஜ், நாளைக்கு உன்கூடவே அந்த சர்பத் கடைக்கு வர்றேன். அவ உன்னைப் பார்த்து நீ சொன்னாப்புல எல்லாம் சிரித்தமாதிரி நடந்துகொண்டாள் என்றால் உடனே உனக்கு ரிசல்ட் தான். இப்போ எனக்கு அவசரமா வேலை இருக்கு ...... நாளை சந்திப்போம்.” என்று கூறிவிட்டு ரகு புறப்பட்டுப் போனான். நாகராஜ் மீண்டும் கனவு உலகுக்கு போனான். கனவில் கோபிகா  குதிரை வண்டி ஒன்றில் டக்டக்டக் என்று குதிரையின் கடிவாள கயிற்றை பிடித்துக் கொண்டு வெள்ளை நிற ஜிகினா உடையில் வந்தாள். நாகராஜ் இரண்டு கைகளையும் உயரே விரித்துப் பிடித்தபடி...


                ராணியின் முகமே....ரசிப்பதில் சுகமே...பூரண நிலவோ....புன்னகை மலரோ... அமுதத்தை குடித்தேன் .....அணைக்கத் துடித்தேன்...... என்று இதழ் விரித்து பாடினான். ஆனால் கனவில் அவதார் நாயகனைப் போல் நீல வர்ணத்தில் காதுகள் நீண்டவைகளாக தனக்கு ஏன் இருந்தன என்று தெரியவில்லை.

அடுத்த நாள்---

குரோம்பேட்டை ஹைஸ்கூல் முன்பாகவிருந்த அந்த சர்பத் கடைக்குள் நண்பர்கள் இருவரும் நுழைந்தார்கள். மதியம் சரியாக பதினொன்று இருக்கும். கடைக்குள் ஈக்கள் தான் பறந்து கொண்டிருந்தன. கோபிகா விசிறி ஒன்றின் உதவியால் அவைகளை விரட்டிக் கொண்டிருந்தாள். நாகராஜை பார்த்ததும் புன்னகை ஒன்றை உதிர்த்தாள். வெண்பற்கள் வரிசையாக பளீரிட்டன! கருவிழிகள் அங்கும் இங்குமாய் சுழன்றன! ரகு அவள் கண்களில் காதல் என்ற விசயத்தை, ஓடுகிறதா? என்று தேடினான்.


          -இன்னைக்கு நேரத்துலயே வந்துட்டீங்க ரகு சார்! ஜோலி முடிஞ்சு போயோ? என்றாள்.


        -இல்லை...கோபிகா... ஒரு ஜோலியா நண்பனோட இந்தப்பக்கமா வந்தேன்.அதான் உன்னையும் பார்த்துட்டு ... ஒரு லெமன் ஜூஸ் அடிச்சுட்டு போலாம்னு வந்தோம்...என்றான் நாகராஜ். பேச்சு தடுமாற்றமாய் வெளிப்பட்டது! காதலில்,தடுமாற்றம் ஆகவே ஆகாது என்று ரகு சொல்கிறான். காதலில் என்றுமே பெண்கள் நேராக சொல்ல மாட்டார்கள் என்று வேறு வகுப்பு எடுக்கிறான். புன்னகையோடு கோபிகா  இரண்டு பூப்போட்ட கண்ணாடி டம்ளர்களில் இருவருக்கும் லெமன் ஜூஸ் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.

  ” என்ன கோபிகா கடையில் கூட்டம் இன்று குறைவு போல?” என்றான் நாகராஜ்.  
        ” ஸ்கூல மதியம் விட்டாச்சுன்னா கூட்டமிருக்கும் ”
” அப்ப சும்மா இருக்க போர் அடுக்கும் இல்ல? ”
” போர் எல்லாம் இல்லங்க நாக... இதோ ஒயர்கூடை பின்னிக்கிட்டு இருக்கேன் ... அதுவும் வேலை தான். சாப்பாட்டு கூடை, புத்தக கூடைன்னு டிசைன் டிசைனா போடுவேன். உங்களுக்கு வேணுமா?” என்றவள் எழுந்து வந்து டம்ளர்களை எடுத்துப் போய் கழுவினாள். நாகு இருபது ரூபாய் நோட்டு கொடுத்தான். கோபிகா  கல்லாவில் சில்லறை கொண்டு வந்து நாகராஜ் கைக்குள் அழுத்தித் திணித்து விட்டு புன்னகைத்துச் சென்றாள். 
எந்தா நன்னாயிட்டுண்டோ? என்று சொல்லாமல் சொல்லியது அவள் முகம். ரகு விழிப்படைந்தான்.


” கோபிகா  நீங்க நாகராஜை விரும்புகிறீங்களா?” என்று எடுத்ததுமே குட்டை உடைத்தது போல கேட்டான் ரகு! கோபிகாவிற்கு உடனே என்ன நடக்கிறது என்று புரியவில்லை.சுதாரிக்கவே சற்று நிமிடம் ஆனது! ஒரு சின்ன அதிர்ச்சிதான்.

” நான் எதுக்கு நாகராஜ விரும்பணும்? நாகு என்ன அத்தை பையனா? ஏன் நீங்க தப்பா கேட்கிறீங்க? அதுவும் நாகு சார் கேட்கலை. நீங்க கேட்கிறீங்க? “ என்றான்.


             ” இல்ல...அவனுக்கும் கேட்க ஆசைதான். உங்களை பிடிச்சிருக்குன்னு சொன்னான். நீங்களும் சில்லறையை அவன் கையில அழுத்தி குடுக்கறீங்க..சிரிச்சு பேசுறீங்க...அதான் கேட்டேன் ”.


              ” வியாபாரத்துக்கு லாபம் பாக்கறத்துக்கு தான் நான் கடைவெச்சு இங்க உட்கார்ந்திருக்கேன். புருஷன் பிடிச்சு கட்டிக்கிறதுக்கு இல்லை. நாகு சார் என் கடைக்கு டெய்லி கஸ்டமர். டெய்லியும் வர்றதால நான் சிரிச்சு பேசி பழகுவேன். டெய்லி கஸ்டமர் எத்தனை பேர் இருக்காங்க தெரியுமா! எல்லார் கூடவும் சிரிச்சுதான் பேசுவேன். முகத்தை கொரங்கு மாதிரி வச்சுட்டு வியாபாரம் செஞ்சா கடைக்கு கூட்டம் வருமா? கையில காசு கொடுத்தா காதல் வந்துருமா? ஒரே அதிசியம் தான் நீங்க பேசுறது! “ என்று கூடை பின்னுவதில் மும்முரமானாள்.


              ரகு ‘சாரி’ கேட்டுவிட்டு எழுந்தான். பின்னையே நாகராஜும் முகத்தை தொங்க வைத்துக் கொண்டு கிளம்பினான். காதல் பின்னே எப்படி வரும்? என்று நாகராஜ் சாகும் காலம் வரை தெரிந்து பொள்ளவே இல்லை. குரக்கடைல் காய்ச்சல் வந்து அதன்பின் ஆறுமாதத்தில் நாகராஜ் செத்துப் போனான். பறவைக் காய்ச்சல், பன்னிக் காய்ச்சல் வரும்போது குரக்கடைல் காய்ச்சல் வராதா என்ன?

கள்ளம்

                                                  மயில்ராவணன்

அவளின் பெயரை மகளுக்கு சூட்டினேன்
மனைவி சந்தோஷித்தாள்
மகனுக்கு மனைவி பெயர் சொன்னபோது
ஏனோ மனசு கனத்தது.

பகுத்தறிவு

மகனுக்கு அரைக்கால் டவுசர் என்றாள்
இல்லை முழுக்கல் டவுசர்தான் என்றேன்
நான் பட்ட கஷ்டம் அவன் படவேண்டாம் என்றேன்

அரசு பள்ளி என்றாள்
இல்லை தனியார் பள்ளி என்றேன்
நான் பட்ட கஷ்டம் அவன் படவேண்டாம் என்றேன்

கல்லூரி செல்ல சைக்கிள் என்றாள்
இல்லை மோட்டார் சைக்கிள் தான் என்றேன்
நான் பட்ட கஷ்டம் அவன் படவேண்டாம் என்றேன்

மகனுக்கு காதல் திருமணம் என்றாள்
இல்லை நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணம் தான் என்றேன்
நான் படும் கஷ்டம் அவன் பட வேண்டாம் என்றேன்.
                                                                                      - மயில்ராவணன்


டிஸ்கி:
         பார்க்கும்போதெல்லாம் எப்போ கவிதை எழுதப்போறீங்கன்னு கேட்டு என்னை கவிதை எழுத வைத்த கவிஞர் பலாபட்டறை ஷங்கருக்கு இக்கவிதை சமர்ப்பணம்.(இக்கவிதைத் தலைப்பு மட்டும் அவர் வெச்சது!!)

கிணிங் கிணிங்

                                                                            மயில்ராவணன்

                             விடிகாலையில் முகம் தெரியாத இருட்டு! “கிணிங் கிணிங் கிணிங்” வெளியே பால்காரன் ஆனந்தனின் மணியோசை கேட்டு மளாரென எழுந்தாள் சந்திரலேகா! அம்மா எழுந்து போய் பால் வாங்கும் முன் இவளே சமையல்கட்டுக்குள் ஓடி தூக்குவாளியை எடுத்துக் கொண்டு கொலுசு ஒலிக்க வாசலுக்கு ஓடினாள். தூக்கு வாளியை நீட்டி பாலை வாங்கியவள் திரும்ப வீட்டினுள் வந்து சமையல்கட்டில் வைத்துவிட்டு படுக்கையில் குப்புற விழுந்தாள்.

                             சந்திரலேகா +2 பரீட்சை எழுதிவிட்டு விடுமுறையில் இருந்தாள். படிப்பு படிப்பு என்றிருந்து விட்டு இப்போதுதான் காலைத் தூக்கத்தை சுகமாய் அனுபவிக்கிறாள்.

                           ஆனந்தனுக்கு வயது 26. பட்டப்படிப்பை முடித்துவிட்டு சும்மா இருக்காமல் வேலைக்கு எல்லாப் பக்கமும் அலைந்து தேடிக் கொண்டிருக்கிறான். அப்பா தான் இந்த நகர்புறத்தில் வீடு வீடாக சைக்கிளில் சென்று பால் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தார். சும்மா இருந்து கிடப்பதற்கு பதிலாக இவனே அப்பாவின் சைக்கிளை இந்த ஒரு மாதமாக எடுத்துக் கொண்டான். காலை நேரத்தில் சைக்கிள் சவாரி விடுவது உடலுக்கும் நல்லதாகப் போயிற்று!

தேக ஆரோக்கியமே வெற்றியின் முதல்படி என்பது அவன் நினைப்பு. காலை நேரத்தில் இந்த நகர்புறத்தில் தங்களது வீட்டு நாய்களை சங்கிலியில் பிடித்துக் கொண்டு செல்லும் செல்வந்தர்களை கண்டால் இவனுக்கு சிரிப்புதான் வருகிறது. நாய்கள் தான் அவர்களை வாக்கிங் கூட்டிப் போவதால் நினைத்து சிரிப்பான்.

சந்திரலேகாவின் அம்மா.வீட்டோடு சரி.அப்பா பிரபல கம்பெனி ஒன்றில் சேல்ஸ் ரெப்பாக இருக்கிறார்.சந்திரலேகா வீட்டுக்கு ஒரே பெண். கண்ணே கண்ணு என்றுதான் செல்லமாய் வளர்த்தாள். சந்திரலேகாவிற்கு கேட்டது உடனே கிடைக்கும்.

சந்திரலேகாவின் அம்மாவிற்கு ஒரே ஆசை....தன் மகளுக்கு திருமணம் செய்து விட வேண்டும் என்பது.அதுவும் பால்கொண்டு வரும் ஆனந்தனுக்கே கொடுத்தால் என்ன என்று. ஆனந்தனை பற்றி அக்கம்பக்கம் பூராவும் விசரித்து தெரிந்து கொண்டாள். வீட்டுக்காரரும் எது சொன்னாலும் தலையை ஆட்டுபவர். நினைத்த மாதிரி திருமணம் முடிந்து விட்டதென்றால் சொந்தமாக பிஸினஸ் தொடங்கித் தரலாம், என்று முடிவு செய்திருந்தாள்.

அடுத்த நாள் காலையில் சந்திரலேகா பால்காரனின் கிணிங் கிணிங் சப்தத்திற்கு எழுந்திருக்கவில்லை. அம்மாதான் பாலுக்காக தூக்குவாளியோடு சென்றாள். ஆனால் அவனோ இவளுக்கு அதிர்ச்சியடையச் செய்யும் விதமாய் ஒரு தகவல் சொன்னான். அது- ”நாளையில் இருந்து நான் பால் கொண்டு வர மாட்டேன்”.உடனே ‘ஏன்’ என்று பதட்டத்தோடு கேட்டாள்.

”நான் ஒரு பொண்ணை உயிருக்கு உயிராய் விரும்புறேன்மா! வீட்டுல இதுபத்தி சொன்னேன். அப்பாவும் அம்மாவும் ரொம்ப கோபப்படறாங்க. அவளை என்னால மறக்கவும் முடியல.வேற வழி இல்லாம நாங்க ரெண்டு பேரும் ஊரை விட்டு போறதா முடிவு பண்ணி பேசி வச்சிருக்கோம். 

                   உங்ககிட்ட சொல்லிடலாம்னு தான் சொன்னேன்..” ஏமாற்றத்தை முகம் இருட்டில் சரியாய் அவனுக்கு காட்டித் தந்திருக்காது என்ற நம்பிக்கையில் ”உனக்கும் அந்த பொண்ணுக்கும் ஒரு குறையும் வராது..சந்தோசமா கூட்டிப் போய் குடும்பம் நடத்து ஆனந்து” என்று திரும்பினாள்.

அடுத்த நாள் பொழுது ஆனந்தனின் கிணிங் கிணிங் ஓசை இன்றித் தான் விடிந்தது! பறிகொடுத்தது போன்ற சோகம் அம்மாவிற்கு! சந்திரலேகா படுத்திருக்கும் இடம் பார்த்தாள். அங்கு வெறுமையாய் இருந்தது! சந்திரலேகா இல்லை! பதட்டமாய் எழுந்து விளக்கைப் போட்டாள். பாயில் ஒரு பேப்பர் மீது பேனா இருந்தது! அதை எடுத்துப் படித்தாள்.

”அம்மா, என்னை மன்னித்துவிடு! அப்பாவிற்கும் சொல்லி விடு! அவர், அப்பா அம்மாவிடம் சொல்லி சம்மதம் வாங்கி விடு சந்திரலேகா என்று சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தார். எனக்கோ அந்த தைரியம் இல்லை. அவர் வீட்டில் சொல்லியே கோபப்பட்டார்களாம்.திட்டத்தை போட்டு விட்டோம். நான் அவருடன் செல்கிறேன்.”

இப்படிக்கு

சந்திரலேகா ஆனந்த்.

அடிப்பாவி! இந்தப் பூனையும் திருட்டுப் பால் குடிச்சிருச்சே! என்று கணவரின் அறைக்கு சென்றாள் “ என்னங்க ... நம்ம பொண்ணு” என்று கூறிக்கொண்டு.

நித்யானந்தாவும் இன்னபிற கதைகளும் - வா.மு.கோமு

நடைபெறாத சம்பவம் மற்றொன்று:
  
ஒரு நாள் காவிரி ஆற்றின் கரையோரம் நித்யானந்தா உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். அதை வால்பையன் பார்த்து விட்டான். வால்பையனுக்கு அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை! நேற்றைய இரவில் மீதமான சரக்கை இரண்டு துண்டு வெள்ளரிப் பிஞ்சை கடித்துக் கொண்டு குடித்து விட்டான். அறைக்குள்ளேயே  அடைபட்டுக் கிடந்தால் தூக்கம் வந்துவிடுமே என்று காலார நடக்கத் தீர்மானித்து கிளம்பிவிட்டான்.வெறும் வயிற்றில் இறங்கிய சரக்கு குபுகுபுவென மசமசப்பைத் தந்திருந்தது! மணலில் கால் புதைய நடந்தவன் தான் நித்யானந்தா ’தண்டால்’ எடுத்ததை கவனித்தான். ஒரே குழப்பமாகவும் இருந்தது! 


உடற்பயிற்சியை மாற்றி மாற்றி செய்து கொண்டிருந்தார் நித்யானந்தா.வால்பையன் அவரையே சுற்றிச்சுற்றி வந்து உன்னிப்பாக கவனித்தான்.தவறாகப் போய் விடக்கூடாதல்லவா!
”ஐய்யோ! நித்யானந்தா..உங்களது பர்சனல் விசயத்தில் தலையிவதாக நினைக்க வேண்டாம்! உங்களது கேர்ள் ஃப்ரெண்டு ரஞ்சிதா போய் விட்டாள். வீணாக எதற்கு இப்படி சிரமப்படுகிறீர்? முதலில் எழுந்து வந்து அவளை எங்கே என்று தேடிப் பிடியுங்கள்” என்றான்.


ஒரு சம்பவம் கற்பனையாக :-
நித்யானந்தா,அமலநாதன்,முஜீப் மூவரும் பத்து வருடம் சிறைத்தண்டனை பெற்று சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள்.ஜெயிலர் இவர்களிடம் ‘நீங்கள் பத்து வருடம் உள்ளே இருக்கப் போகிறீர்கள்...உங்கள் தேவை என்ன? ஒரே ஒரு பொருள் கேளுங்கள்..நிறைவேற்றி தருகிறோம்’ என்றார். நித்யானந்தா “பெண்” என்றார்.  முஜீப் “செல்போன்” என்றார். அமலநாதன் “சிகரெட்” என்றார்.


பத்து வருடங்கள் கழித்து மூவரும் வெளியே வந்தார்கள். முஜீப் செல்போன் மூலம் வியாபாரம் பேசி,கமிஷனாக ஏராளமான பணம் சம்பாதிருந்தார். அதேபோல் அமலநாதன் வெளியே செல்கையில், “ நெருப்பு பெட்டி இருக்கா?” என்று கேட்டுக் கொண்டே சென்றார். நித்யானந்தா பத்து குழந்தைகளோடும் மனைவியோடும் சென்றார்.


இரண்டாவது சம்பவம் கற்பனையாகவே :-
நித்யானந்தாவும், பாதர் அமலநாதனும் திக்கஸ்ட் ப்ரெண்ட்ஸ்.அவர்களுக்குள் எந்த ஒளிவு மறைவும் கிடையாது! ஒளிவு மறைவு இருந்தால் நண்பர்களாக கண்டிப்பாக இருக்க முடியாதுதான் ஒன்றை நாம் புரிந்திருக்கிறோம். மறைத்து மறைத்து பழகும் நட்பு நீடிக்காது! காதலுக்கும் அப்பிடித்தான். 


                    அதுவும் வெற்றி பெறாது!  நித்யானந்தாவும்,பாதர் அமலநாதனும் ஒன்றாகத்தான் எங்கும் வெளியே செல்வார்கள். ஒரு திரைப்படம் பார்க்க என்றாலும் இருவரும்தான். இருவருக்கும் இன்று ஒரு சிறப்பான நிகழ்ச்சி இருந்தது! திரைப்பட நடிகை நளினாசிரீ இன்று நித்யானந்தாவின் ஆசிரமத்திற்கு வருவதாக மெசேஜ் விட்டிருந்தாள். sms பார்த்ததும் நித்யானந்தா அமலநாதனுக்கு தகவல் கொடுத்து விட்டார். அவரை பிக்கப் செய்து கொண்டு செல்வதற்காக நித்யானந்தா தன் காரில் அமலநாதனை தேடி வந்தார். பாவமன்னிப்பு கேட்பவர்களின் வரிசை அன்று நீண்டிருந்தது.
இவர் வெளியே காரில் காத்திருந்தார். அமலநாதன் செல்போனிற்கு 
ரிங் விட்டு ரிங் விட்டு கட் செய்தார். அமலநாதன் ஓடிவந்து இவர் காரில் ஏறிக் கொண்டார். காரில் ஒரு கண்ணாடி ஜன்னல் கொஞ்சம் இறக்கிவிட்டார். வெளியே இருந்து பாவமன்னிப்பு கேட்டார்கள். பாவத்தை சொன்னார்கள்.


அமலநாதன் காரில் ஏறியதுமே “நமக்கு இன்று நிரம்ப நேரமகிவிட்டது.ஸாரி” என்றார். ”எவ்வளவோ விரைவாக முடிக்க முயன்றும் முடியாமல் போய் விட்டது. அவர்கள் தங்கள் பாவங்களை சுருக்கமாக சொல்வதேயில்லை.கதை போல நீளமாய் சொல்கிறார்கள். எனக்கோ கடுப்பாய் இருக்கிறது.  அவர்கள்நான் அப்பிடி செய்தேன் இப்படி செய்தேன் என்று கூறுகிறார்கள் ... ஒரு கற்பழிப்பை, இது ஒரு பெரிய விசயமா? நீ கற்பழித்தாய்...அவ்வளவுதானே...அந்த 
உண்டியலில் ஐந்தாயிரம் போட்டு விட்டு நகர்ந்து செல்” என்பேன், என்றார்.


  ”சரி இவ்வளவு தானா விசயம்...இப்படி முன்புறம் வந்து நீங்கள் தயாராகுங்கள்... பவுடர்,சீப்பு,கண்ணாடி,செண்ட் என்று இதோ இருக்கிறது. நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். உள்ளே யார் இருக்கிறார்கள் என்று வெளியே இருப்பவர்களுக்கு இந்த கண்ணாடிகள் காட்டிக் கொடுக்காது ! நான் இதை ஜமாளிகிறேன்”, என்கிறான். “சரி இந்த உண்டியலில் 20 ஆயிரம் போட்டுவிட்டு போ” என்றார் நித்யானந்தா. அதர்கு அவன், ஐயோ பாதர் இது மிக அதிகம்...போன தடவை 5ஆயிரம் உண்டியலில் போட்டேன்...அபராதத் தொகையை ஏற்றிவிட்டீர்களா? “ என்றான். “இல்லை...தொகை ஐந்தாயிரமே தான்...ஆனால் பதினைந்தாயிரம் முன்னதாகவே உண்டியலில் போடச் சொல்கிறேன்,ஏனெனில் நீ அடுத்தடுத்து சீக்கிரமே கற்பழிப்புகளை நடத்துவாய்” என்றார் நித்தியானந்தா.


டிஸ்கி:
                பாலுணர்வுதான் தன்னுடைய முழு வாழ்க்கையும் என்று ஒருவன் கருதினால் அந்த வாழ்க்கை முழுமையாகவே வீணாகிவிடும். பாலுணர்வு சக்தி என்று ஒன்று தனியே கிடையாது. சக்தி என்பது ஒன்றுதான். அந்த சக்தி வெள்யேற ஆண் பெண் கலவி துணை செய்கிறது! அவ்வளவுதான். --...வாழ்க வளமுடன்.