Wednesday, June 16, 2010
அகநாழிகை - படைப்பிலக்கியத்தின் தனித்துவக்குரல்
அகநாழிகை ஜூன் இதழ் வழமை போலவே நல்ல காத்திரமாக வந்துள்ளது. வாசுவின் தலையங்கமே நமக்கு பல விசயங்களை சொல்லாமல் சொல்லி செல்கின்றது.ரொம்ப அருமையா சில வார்த்தைகளில் சுருக்கென சொல்லுகிறார்.யோசித்துப் பார்த்தால் மிகச்சரியாகவே படும். என்னதான் நாமெல்லாம் பெரிய அறிவுஜீவின்னு வெளம்பரப் படுத்திக்கொண்டாலும் ஊடகங்களுக்கு எவ்வளவு தூரம் அடிமையாக வாழ்கிறோமென்கிற ஆதங்கம் அவர் எழுத்தில் தெரிகிறது.
நான் பலதடவை அவர்கிட்டே சண்டை போட்டிருக்கிறேன்,’யுவர் மேக்கசைன் இஸ் ஃபுல்லி லோடட்னு’.அது நூற்றுக்குநூறு உண்மை. இன்று பெரிய இலக்கிய பத்திரிக்கைகள் என பீத்திக்கொள்ளும் பத்திரிக்கைகள் கூட ஒரு பேட்டி, ஒரு பெருங்கதை, 2 அல்லது 3 சிறுகதை, வாசகர் கடிதம் என்றளவிலேயே இருக்கின்றன.
ஆனால் நீங்கள் ‘அகநாழிகை’ வாசகாராயின் உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும் எத்தனை நேர்காணல்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள், கட்டுரைகள் தாங்கி வருகின்றனவென்று. ஒரு இதழ் அதுவும் இலக்கிய சிற்றிதழ் நடத்துவது எவ்வளவு கஷ்டம், எத்தனை நடைமுறை சிக்கல்கள் உள என்பது 25 ஆண்டுகளாக ஒரு மாதம் கூட விடுபடாமல் தஞ்சையிலிருந்து வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் ‘சுந்தரசுகன்’ இதழாசிரியர் சுகனின் நண்பன் என்ற முறையில் நன்றாகவே தெரியும்.
சரி... எதுக்கு இவ்வளவு பெரிய பில்டப். காசு சம்பாரிக்க முடியாதுன்னா எவனாச்சும் பத்திரிக்கை நடத்துவானா? ஆளப் பாருன்னு.. நீங்க கேக்குறது எனக்கு கேட்கிறது.சத்தியமாக இல்லை. இதழ் நடத்துவது என்பது ஒருவித சந்தோஷம்,திருப்தி,போதை. ஒரு நல்ல பதிவு போட்டாலே எவ்ளோ சந்தோசப்படுறோம் நாம. சிற்றிதழ் கொண்டு வருவது அதையும் தாண்டிய ஒரு பரவசம் அளிக்கும் நண்பர்களே.
ஒரு தனிமனிதனின் உழைப்பு போதாது. ஒரு குழுவின் உழைப்பு முழுவதுமாக உட்கொள்ளும் மாய வேலை இதழ்பணி. ‘வலைப்பூ’ இருக்கு, ஏகப்பட்ட நல்லது, கெட்டது இணையத்துல இருக்கு..எதுக்கு சார் பத்திரிக்கை யெல்லாம் னு கேட்கிறீர்களா?
விடை எளிது தோழர்களே- உங்கள் எழுத்துக்களை உங்க கவிதையை, கதையை பிரிண்ட் அவுட் எடுத்து படித்து பாருங்கள், நீங்கள் உங்க எழுத்தோடு இன்னும் நெருக்கமாகிவீர்கள். அதுவே புத்தகமாக பார்த்தீர்களென்றால் அம்மகிழ்ச்சி பன்மடங்காகும்.(இதுதாண்ணே பலபேரு புக் போடுறேன்னு திரியுறாங்க! நல்ல விசயம்..தானே)
இப்ப என்ன திடீரென்று ‘அகநாழிகை’ மேல் அக்கறை என்றால் .... ஒன்றுமில்லை. மனசுல தோணுச்சு. பல நல்ல பத்திரிக்கை வந்த கொஞ்ச காலத்துலயே மக்களின் ஆதரவின்றி,சரியான நேரத்தில் ஆதரிக்காததால் காணாமல் போயிருக்கின்றன. இதுவும் அதுமாதிரி ஆகிவிடக்கூடாது என்ற ஆசை,பயம்.
ஒன்றை மட்டும் மறுபடியும் மறுபடியும் தெளிவாக்க விரும்புகிறேன் - ‘சிறுபத்திரிக்கை மட்டும் நடத்தி யாராலும் பணம் சம்பாதித்து விடமுடியாது, எனவே நீங்கள் ‘அகநாழிகை’ வாசித்து பயன்பெறுங்கள்’. அவரின் முயற்சிக்கு என்றென்றும் வாழ்த்துக்கள்.
அகநாழிகை சந்தா செலுத்த / புரவலராக இணைய / பதிப்பக வெளியீடுகளை பெற : ICICI வங்கிக் கணக்கு எண்.155501500097 - P.VASUDEVAN, Madurantakam Branch புத்தகங்களை வாங்க
தொடர்பு கொள்க : aganazhigai@gmail.com / +91 999 454 1010
Tuesday, June 15, 2010
ஞங் ஞங்ங் ஞ ஞா
-மயில்ராவணன்
பூரணி ஒரு கணம் தன்னையே மறந்து போனாள்.அந்தக் கணம் முதல் மனதில் சந்தோசம் ஆட்கொண்டுவிட்டது! ஆகவே அவள் ஒரு சிறகு முளைத்த பட்டாம்பூச்சி போல மாறிவிட்டாள் என்று நான் சொல்லி வருகிறேன். இந்தக் கதையை நீங்கள் ரசிக்கும்படி எழுதத்துவங்கிய மயில்ராவணாகிய நான் பூரணிக்கு சிறகுகள் முறிந்து விட்டதும் பட்டாம்பூச்சியாகி விட்டாள் என்றதும் இது ஏதோ பின்நவீன மாய மந்திர எழுத்து என்று பயந்து பின்வாங்கி விடவேண்டாம்.
இது சாதா ரோஸ்ட் தான்.ஆனியன் கூட கலக்காத ரோஸ்ட்.பூரணி என்கிற பெயர் பூர்ணமாக இருப்பதால் கதாநாயகிக்கு அந்தப் பெயர். ஆனால் துரதிஸ்டவசமாகவோ, இல்லை சாதகக்குளறுபடியோ பாவம் பூரணி,கவுதம்மேனன் பட ஹீரோயின் மாதிரி இந்த சாதா ரோஸ்டின் முடிவில் பரலோகம் சென்றி விடகிறாள்.
உலகம் முழுவதும் பூரணி மாதிரியான பாவப்பட்ட பேக்குகள் இருக்கத்தான் இருக்கின்றன.கதைக்குள் வருவோம். நமது நாயகனின் பெயர் சேது.உடனே உங்களுக்கு ‘எங்கே செல்லும் இந்த பாதை? யாரோ யாரோ அறிவார்’ பாடலும் அதில் நடித்த விக்கிரமின் முகமும் ஞாபகம் வந்தால் நான் பொறுப்பே அல்ல.இந்தக் கதையை நான் பட்டுக்கோட்டையில் பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கையில் எழுதியது.அப்போது விக்ரம் என்ற நடிகரே இல்லை.
சேது ஒரு விளையாட்டு வீரன்.பூரணி சேதுவிடம் மனதை பறி கொடுத்து விட்டாள்.அவனை மைதானத்தில் கண்டதும் ஆயிரம் பூக்கள் இவள் உள்ளத்தில் மலர்ந்தன. அவனை பார்வை அம்புகளால் துளைத்தெடுப்பாள்.அழகான கண்கள்,எடுப்பான மீசை.கச்சிதமான கிராப் தலை என்று அழகின் மொத்த வடிவம் நம் சேது. பூரணி என்ன?பள்ளியில் எல்லோருமே சேது என்றால் ஜொள் வடிப்பார்கள்.
பூரணி மட்டும் என்ன அழகில் தோற்றுப் போய்விடுவாளா? கொவ்வை இதழ்கள்,பப்ளிமாஸ் கன்னம்,கிளிமூக்கு, ஒரே ஒரு சிங்கப்பல்! ஒரு பல் இருந்தால் ராசி குறைவு என்றும் இரண்டு வேண்டும் என்னைப்போல என்றும் நண்பர் ’கருந்தேள்’ராஜேஷ் கூறுகிறார். அதனால்தானோ என்னவோ நம் நாயகி ராசியில்லா நாயகி ஆகிவிட்டாளோ! என்று எனக்கே சந்தேகம் வருகிறது.
பூரணிக்கு இரவுக்காலங்களில் வரும் கனவுகளில் சேதுதான் தினமும் வந்துவிடுகிறான்.வேறு யாருமே வருவதில்லை! இவளும் தனித்தே இருக்கிறாள்.அவன் ஒரு யானையில் வந்து இறங்கினால் கூட யானை உடனே காணாமல் போய்விடுகிறது. கனவுகளில் பூரணியும்,சேதுவும் மட்டும்தான்.என்ன ஒரு குறை என்றால் எல்லாம் கருப்பு வெள்ளையில் தான்!கலர்கனவு வருவதில்லை.அந்தக் கால ஜெமினி,சாவித்திரி வெள்ளைப்பட காதல் போல!
பூரணி தன் தோழி சிந்துவிடம் தன் காதலை ஒருநாள் உடைத்தாள்.சிந்து கட்டுக்கோப்பானாவள்.வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண் எல்லாப் பாடத்திலும் அவள்தான்! இதை தவறு என்றாள்.வீட்டில் பார்த்து உடனே கல்யாணம் செய்துகொள் என்றாள்! பூரணிக்கு கோபம்! முகத்தைக் கோணிக்காண்பித்து, ‘பருத்தி எடுக்கையிலே என்னை பலநாளும் பார்த்த மச்சான்’ பாட்டு பாடி நீ வேண்டுமானால் ஒரத்தநாடு பக்கம் நெல்வயல் வரப்பில் ஓடுடி”, என்று சிந்துவை கிண்டலடித்தாள். சிந்து பாடப்புத்தகத்தில் மூழ்கினாள்.
பூரணி தன் அடுத்தகட்ட பனிகளை ஆரம்பித்தாள்.சேதுவை கண்ணால் கண்டதும் புன்னகைவீசினாள்.அவனும் புன்னகை வீசிச் சென்றான்.பூரணி அவனிடம் பேச்சுக் கொடுத்தாள். அவன் அதற்கும் புன்னகை புரிந்து நழுவினான். பள்ளி ஆண்டுமலரில் கவிதை ஒன்றுடன் அவன் புகைப்படமும் வந்திருக்க ஐந்து புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொண்டாள். நிரந்தர ராத்திரி என்ற தலைப்பில் உருகியிருந்தான், இவளுக்கு சேது தன்னைப்பற்றித்தான் எழுதியிருக்கிறான் என்றே நினைப்பாய் இருந்தது! படித்துப் படித்து கவிதை மனப்பாடாஅகி விட்டது பூரணிக்கு!
தளிரே!உன்முகம்
மத்தளத்தில் முழங்கப்பட்ட
இன்னிசை மழை!
அந்த மழையில் நனைந்து
உடல் நடுங்க நிற்பது நான்!
நான் ஒரு நாட்டியமேடை
அதில் சலங்கையிட்டு
நடனமாடுவதோ நீ!
வெற்றிலைக்கு சிவப்பு வர்ணமா?
உன் உதடுகள் போட்ட பிச்சை அது!
புத்தனின் மவுனத்தை புரிந்து
கொள்வதில் தாமதம் ஏன்?
தளிரே!இதை மடியிலிட்டு
தாலாட்ட சொல்லவில்லை.
மந்திரம் போலுன் மார்பில்
மறைத்து வைத்தாலே போதும்.
நான் அமர்ந்து விட்டேன்
மணமேடையில் அப்பொழுதே!
அன்பே! உன் இதயவாயிலை திறந்துவிடு!
எனக்கொரு புதிய விடியலை கொடு!
பூரணிக்கு தலைகால் புரியவில்லை! இந்தக்கவிதையை எனக்காகவே எழுதியிருக்கிறான் சேது என்றேநினைத்தாள். சேது விளையாடுவான்,புன்னகைப்பான் என்றுதான் இத்தனை நாள் இவளுக்குத் தெரியும்.சேது கவிதையும் எழுதுவான்.
உள்ளத்தில் அலைமோதும் காதலை பொறுக்கமாட்டாமல் ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் பூரணி சேதுவிடம் ஒரு நாள் கொட்டினாள். காதலை கேட்டாள்!’நோ’ என்றான்.மனைவியாகிறேன் என்றாள்.உலகம் ரொம்ப பெரியது. அதில் அனுபவிக்க ஏராளம் உண்டு என்றான். என்னை என்ன செய்வாய்? என்றாள்.அன்பு காட்டப்படவேண்டியவளாம்.சமூகத்தின் பலவீனமான அங்கமாம்! நான் ஒரு பறவை என்கிறான்.குடும்ப உறவுகளுக்குள் சிக்கமாட்டேன் என்றான்.
அவனிடம் பின்னர் பூரனி உறுதியாய் கூறிவிட்டாள். வாழ்வது உங்களுக்காகத்தான்...அதில் மாற்றமில்லை. வருடங்கள் பல ஆனாலும் காத்திருப்பேன்” என்று.அதுதான் கடைசியும் கூட.ஆறுமாதம் கழித்து அவன் வீட்டை விசாரித்து சென்றாள். அவன் மாமா பதுகாப்பில் இருந்தவனாம்.மாமா இறந்தபின் ஆள் சென்ற இடம் தெரியவில்லை என்கிறார்கள். வாழ்க்கைப் பயணம் விரைவாகவே ஓடியது!
கிளைமேக்ஸ்--
ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து நடுநிலைப்பள்ளி ஒன்றில் ஆசிரியையாக பூரணி. பூரணி இந்தக் கதையின் ஆரம்பத்தில் தன்னையே மறந்து போனதாக எழுதியிருந்தேன்.அதுதான் உண்மை. பஸ் நிறுத்தத்தில் சேதுவை பூரணி இப்போது பார்த்துவிட்டாள். இன்னமும் தன்னை ஞாபகம் வைத்திருப்பானா? சந்தேகத்தில் பார்த்தவளிடம் சேதுவே வந்தான். நலம் விசாரித்தான்.மீண்டும் இறக்கைகள் முளைத்துக் கொண்டன பூரணிக்கு.
சேது ஏற்றுமதி இறக்குமதி கம்பெனியில் இருக்கிறானாம். படித்த டிகிரி படிப்புக்கு அதுவே அதிகம் என்றான்.இவள் டீச்சராய் இருப்பதற்காக மகிழ்ந்தான். இருவரும் காபி குடித்தார்கள். புதிதாய் சிகரெட் குடித்தான். தவறுடா சேது இது! என்று சொல்லும் ஆசை வந்தது.
”திருமணம் ஆயிற்றா?” என்ற முக்கிய கேள்விக்கு வந்தான். நான் சொன்னது விளையாட்டுக்கு அல்ல!என்றாள். ஆனால் சேது திருமணம் செய்து கொண்டதாய் கூரினான். இவள் வீட்டுமுகவரி வாங்கிக் கொண்டான்.உங்க மனைவி அழகா? என்றாள். ‘ஆம்’ என்று கூறி விடைபெற்றான்.
தனக்கு திருமணம் நடைபெறாத செய்தியை சொல்லி அவளை மகிழ்ச்சி கடலில் ஆழ்த்த சேது அடுத்தநாள் அவள் முகவரிக்கு தேடி வந்தான் மனசு முழுக்க பூரணி மீது காதல் நிரப்பிக்கொண்டு! பூரணிக்கு நீங்க என்ன ஆகணும்? தகவல் இப்போதான் கிடைச்சுதா? நல்லாத் தான் இருந்தாங்க........ஆனா நேத்து நைட் தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டாங்க, என்றார் ஒருவர்.பாடியை ஆஸ்பிடல் கொண்டு போய்விட்டதாகவும் அவரே கூறினார்!ஞங் ஞ ஞ ஞா ஞா ஞங் ங் ஞங்!
பூரணி ஒரு கணம் தன்னையே மறந்து போனாள்.அந்தக் கணம் முதல் மனதில் சந்தோசம் ஆட்கொண்டுவிட்டது! ஆகவே அவள் ஒரு சிறகு முளைத்த பட்டாம்பூச்சி போல மாறிவிட்டாள் என்று நான் சொல்லி வருகிறேன். இந்தக் கதையை நீங்கள் ரசிக்கும்படி எழுதத்துவங்கிய மயில்ராவணாகிய நான் பூரணிக்கு சிறகுகள் முறிந்து விட்டதும் பட்டாம்பூச்சியாகி விட்டாள் என்றதும் இது ஏதோ பின்நவீன மாய மந்திர எழுத்து என்று பயந்து பின்வாங்கி விடவேண்டாம்.
இது சாதா ரோஸ்ட் தான்.ஆனியன் கூட கலக்காத ரோஸ்ட்.பூரணி என்கிற பெயர் பூர்ணமாக இருப்பதால் கதாநாயகிக்கு அந்தப் பெயர். ஆனால் துரதிஸ்டவசமாகவோ, இல்லை சாதகக்குளறுபடியோ பாவம் பூரணி,கவுதம்மேனன் பட ஹீரோயின் மாதிரி இந்த சாதா ரோஸ்டின் முடிவில் பரலோகம் சென்றி விடகிறாள்.
உலகம் முழுவதும் பூரணி மாதிரியான பாவப்பட்ட பேக்குகள் இருக்கத்தான் இருக்கின்றன.கதைக்குள் வருவோம். நமது நாயகனின் பெயர் சேது.உடனே உங்களுக்கு ‘எங்கே செல்லும் இந்த பாதை? யாரோ யாரோ அறிவார்’ பாடலும் அதில் நடித்த விக்கிரமின் முகமும் ஞாபகம் வந்தால் நான் பொறுப்பே அல்ல.இந்தக் கதையை நான் பட்டுக்கோட்டையில் பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கையில் எழுதியது.அப்போது விக்ரம் என்ற நடிகரே இல்லை.
சேது ஒரு விளையாட்டு வீரன்.பூரணி சேதுவிடம் மனதை பறி கொடுத்து விட்டாள்.அவனை மைதானத்தில் கண்டதும் ஆயிரம் பூக்கள் இவள் உள்ளத்தில் மலர்ந்தன. அவனை பார்வை அம்புகளால் துளைத்தெடுப்பாள்.அழகான கண்கள்,எடுப்பான மீசை.கச்சிதமான கிராப் தலை என்று அழகின் மொத்த வடிவம் நம் சேது. பூரணி என்ன?பள்ளியில் எல்லோருமே சேது என்றால் ஜொள் வடிப்பார்கள்.
பூரணி மட்டும் என்ன அழகில் தோற்றுப் போய்விடுவாளா? கொவ்வை இதழ்கள்,பப்ளிமாஸ் கன்னம்,கிளிமூக்கு, ஒரே ஒரு சிங்கப்பல்! ஒரு பல் இருந்தால் ராசி குறைவு என்றும் இரண்டு வேண்டும் என்னைப்போல என்றும் நண்பர் ’கருந்தேள்’ராஜேஷ் கூறுகிறார். அதனால்தானோ என்னவோ நம் நாயகி ராசியில்லா நாயகி ஆகிவிட்டாளோ! என்று எனக்கே சந்தேகம் வருகிறது.
பூரணிக்கு இரவுக்காலங்களில் வரும் கனவுகளில் சேதுதான் தினமும் வந்துவிடுகிறான்.வேறு யாருமே வருவதில்லை! இவளும் தனித்தே இருக்கிறாள்.அவன் ஒரு யானையில் வந்து இறங்கினால் கூட யானை உடனே காணாமல் போய்விடுகிறது. கனவுகளில் பூரணியும்,சேதுவும் மட்டும்தான்.என்ன ஒரு குறை என்றால் எல்லாம் கருப்பு வெள்ளையில் தான்!கலர்கனவு வருவதில்லை.அந்தக் கால ஜெமினி,சாவித்திரி வெள்ளைப்பட காதல் போல!
பூரணி தன் தோழி சிந்துவிடம் தன் காதலை ஒருநாள் உடைத்தாள்.சிந்து கட்டுக்கோப்பானாவள்.வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண் எல்லாப் பாடத்திலும் அவள்தான்! இதை தவறு என்றாள்.வீட்டில் பார்த்து உடனே கல்யாணம் செய்துகொள் என்றாள்! பூரணிக்கு கோபம்! முகத்தைக் கோணிக்காண்பித்து, ‘பருத்தி எடுக்கையிலே என்னை பலநாளும் பார்த்த மச்சான்’ பாட்டு பாடி நீ வேண்டுமானால் ஒரத்தநாடு பக்கம் நெல்வயல் வரப்பில் ஓடுடி”, என்று சிந்துவை கிண்டலடித்தாள். சிந்து பாடப்புத்தகத்தில் மூழ்கினாள்.
பூரணி தன் அடுத்தகட்ட பனிகளை ஆரம்பித்தாள்.சேதுவை கண்ணால் கண்டதும் புன்னகைவீசினாள்.அவனும் புன்னகை வீசிச் சென்றான்.பூரணி அவனிடம் பேச்சுக் கொடுத்தாள். அவன் அதற்கும் புன்னகை புரிந்து நழுவினான். பள்ளி ஆண்டுமலரில் கவிதை ஒன்றுடன் அவன் புகைப்படமும் வந்திருக்க ஐந்து புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொண்டாள். நிரந்தர ராத்திரி என்ற தலைப்பில் உருகியிருந்தான், இவளுக்கு சேது தன்னைப்பற்றித்தான் எழுதியிருக்கிறான் என்றே நினைப்பாய் இருந்தது! படித்துப் படித்து கவிதை மனப்பாடாஅகி விட்டது பூரணிக்கு!
தளிரே!உன்முகம்
மத்தளத்தில் முழங்கப்பட்ட
இன்னிசை மழை!
அந்த மழையில் நனைந்து
உடல் நடுங்க நிற்பது நான்!
நான் ஒரு நாட்டியமேடை
அதில் சலங்கையிட்டு
நடனமாடுவதோ நீ!
வெற்றிலைக்கு சிவப்பு வர்ணமா?
உன் உதடுகள் போட்ட பிச்சை அது!
புத்தனின் மவுனத்தை புரிந்து
கொள்வதில் தாமதம் ஏன்?
தளிரே!இதை மடியிலிட்டு
தாலாட்ட சொல்லவில்லை.
மந்திரம் போலுன் மார்பில்
மறைத்து வைத்தாலே போதும்.
நான் அமர்ந்து விட்டேன்
மணமேடையில் அப்பொழுதே!
அன்பே! உன் இதயவாயிலை திறந்துவிடு!
எனக்கொரு புதிய விடியலை கொடு!
பூரணிக்கு தலைகால் புரியவில்லை! இந்தக்கவிதையை எனக்காகவே எழுதியிருக்கிறான் சேது என்றேநினைத்தாள். சேது விளையாடுவான்,புன்னகைப்பான் என்றுதான் இத்தனை நாள் இவளுக்குத் தெரியும்.சேது கவிதையும் எழுதுவான்.
உள்ளத்தில் அலைமோதும் காதலை பொறுக்கமாட்டாமல் ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் பூரணி சேதுவிடம் ஒரு நாள் கொட்டினாள். காதலை கேட்டாள்!’நோ’ என்றான்.மனைவியாகிறேன் என்றாள்.உலகம் ரொம்ப பெரியது. அதில் அனுபவிக்க ஏராளம் உண்டு என்றான். என்னை என்ன செய்வாய்? என்றாள்.அன்பு காட்டப்படவேண்டியவளாம்.சமூகத்தின் பலவீனமான அங்கமாம்! நான் ஒரு பறவை என்கிறான்.குடும்ப உறவுகளுக்குள் சிக்கமாட்டேன் என்றான்.
அவனிடம் பின்னர் பூரனி உறுதியாய் கூறிவிட்டாள். வாழ்வது உங்களுக்காகத்தான்...அதில் மாற்றமில்லை. வருடங்கள் பல ஆனாலும் காத்திருப்பேன்” என்று.அதுதான் கடைசியும் கூட.ஆறுமாதம் கழித்து அவன் வீட்டை விசாரித்து சென்றாள். அவன் மாமா பதுகாப்பில் இருந்தவனாம்.மாமா இறந்தபின் ஆள் சென்ற இடம் தெரியவில்லை என்கிறார்கள். வாழ்க்கைப் பயணம் விரைவாகவே ஓடியது!
கிளைமேக்ஸ்--
ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து நடுநிலைப்பள்ளி ஒன்றில் ஆசிரியையாக பூரணி. பூரணி இந்தக் கதையின் ஆரம்பத்தில் தன்னையே மறந்து போனதாக எழுதியிருந்தேன்.அதுதான் உண்மை. பஸ் நிறுத்தத்தில் சேதுவை பூரணி இப்போது பார்த்துவிட்டாள். இன்னமும் தன்னை ஞாபகம் வைத்திருப்பானா? சந்தேகத்தில் பார்த்தவளிடம் சேதுவே வந்தான். நலம் விசாரித்தான்.மீண்டும் இறக்கைகள் முளைத்துக் கொண்டன பூரணிக்கு.
சேது ஏற்றுமதி இறக்குமதி கம்பெனியில் இருக்கிறானாம். படித்த டிகிரி படிப்புக்கு அதுவே அதிகம் என்றான்.இவள் டீச்சராய் இருப்பதற்காக மகிழ்ந்தான். இருவரும் காபி குடித்தார்கள். புதிதாய் சிகரெட் குடித்தான். தவறுடா சேது இது! என்று சொல்லும் ஆசை வந்தது.
”திருமணம் ஆயிற்றா?” என்ற முக்கிய கேள்விக்கு வந்தான். நான் சொன்னது விளையாட்டுக்கு அல்ல!என்றாள். ஆனால் சேது திருமணம் செய்து கொண்டதாய் கூரினான். இவள் வீட்டுமுகவரி வாங்கிக் கொண்டான்.உங்க மனைவி அழகா? என்றாள். ‘ஆம்’ என்று கூறி விடைபெற்றான்.
தனக்கு திருமணம் நடைபெறாத செய்தியை சொல்லி அவளை மகிழ்ச்சி கடலில் ஆழ்த்த சேது அடுத்தநாள் அவள் முகவரிக்கு தேடி வந்தான் மனசு முழுக்க பூரணி மீது காதல் நிரப்பிக்கொண்டு! பூரணிக்கு நீங்க என்ன ஆகணும்? தகவல் இப்போதான் கிடைச்சுதா? நல்லாத் தான் இருந்தாங்க........ஆனா நேத்து நைட் தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டாங்க, என்றார் ஒருவர்.பாடியை ஆஸ்பிடல் கொண்டு போய்விட்டதாகவும் அவரே கூறினார்!ஞங் ஞ ஞ ஞா ஞா ஞங் ங் ஞங்!
Monday, June 7, 2010
ட்விங்கிள் ட்விங்கிள் லிட்டில் ஸ்டார்
-மயில்ராவணன்
இருபத்தி இரண்டு வயது மதிக்கத்தக்க பெண்கள் எல்லாம் பதினாறு வயது பெண்களின் உடல் வாகைப் பார்த்து பெருமூச்சுதான் விடவேண்டும். ஆகவே பதினாறுகள் நிற்கும் பஸ்நிறுத்தத்தை இருபத்திஇரண்டுகள் தவிர்த்து வேறு நிறுத்தத்திற்கு சென்று விடுவார்கள். முகம் ஒடுங்கிப்போன இருபத்தி இரண்டு பார்ப்பதற்கு முப்பது போன்று தோற்றமளித்தது. என் பார்வையை அது சட்டை செய்யவில்லை. கிட்டே நெருங்கி வந்து மணி
என்ன என்றது!
நானோ வேறு ஏதோ ஞாபகத்தில் நாலே முக்காலோ கிளாக் என்றேன். சார் நான் கேட்டது டைம்! என்றது மீண்டும். சாரி மேடம்...ஐந்தேமுக்கால் என்றேன். தேங்க்ஸ் என்று அழுத்தமாய் சொல்லிவிட்டு நின்றது. இதற்கு சிரிப்பு வேறு க்லோஸப் விளம்பரப்பெண் போல!
பஸ் நிறுத்தத்தில் கூட்டம் சேர்ந்து கொண்டது. காலேஜ் பையன்கள் ஒரே ஒரு லாங்சைஸ் நோட்டை கையில் பிடித்து விரலில் வைத்து பம்பரம் போல சுற்றிக் கொண்டு வந்தார்கள்.இருபத்தி இரண்டு என் அருகிலேயே பஸ்சுக்காக காத்திருந்தது!
’ம்மா சுமதி, அன்று உனக்குப் பிறந்தநாள்...நான் உனக்காக குங்குமச்சிமிழ் பரிசு குடுத்தேனம்மா... நீயும் அதை வாங்கீட்டு கோடி நட்சத்திரம் ஒண்ணா சேந்தாப்ல ஹ்ஹா ஹான்னு ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சியேம்மா...உன்னால அந்த குங்குமச்சிமிழுக்கு அழகு வந்ததா? இல்ல அந்த குங்குமச்சிமிழாலே உனக்கு அழகு வந்துச்சாம்மா? அம்மா...சுமதி? என்று சிவாஜி போல ஒருவன் வசனம் பேச, என் அருகில் நின்ற பெண் சுமதி போலிருக்கிறது. உதடுகள் பிதுங்க என்னைப் பார்த்தாள்.
நான் என்ன சிம்புவா? சும்மா சம்மு சம்மு சம்மு சம்மாணம் பண்ணிடுவேன்னு வசனம் பேச? இல்லை ரப்பர் பாண்ட் எடுத்து சர்சர் என்று தலைக்கு போட்டு விரல் காட்டி கார் மீது கால் வைத்து ஏறி அவர்களை மிதிக்க? நிழற்குடையில் அமர்ந்திருந்த பிச்சைக்காரன் ரஜினி மாதிரி ஹஹ்ஹா!ஹா! என்று சிரித்தான். நான் நினைத்ததை கண்டு கொண்டானோ?
பையன்கள் பஸ்சுக்காக காத்திராமல் அகன்றார்கள். சுமதி அமைதியானாள்.
எனக்கு திடீரென சிந்தனை தறிகெட்டு ஓடியது!பாண்ட் பாக்கெட்டை தடவிப் பார்த்தேன். மதியம் ஆபிஸ் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு சென்று பதமான மடக்கு சூரிக்கத்தி வாங்கினேன். பத்திரமாக இருந்தது. கடையில் விதவிதமான கத்திகள் மாடலை காண்பித்தார்கள். எல்லாம் வெங்காயம் நறுக்குவதற்காத்தான் என்று அவன் நினைத்திருக்க கூடும்.ஆனால் நான் வெங்காயம், மிளகாய் நறுக்க வாங்கவில்லை! இன்று ரத்தமில்லா கொலை ஒன்றுசெய்யபோகிறேன். ஆமாம். அந்த கொலையை நான் செய்வதற்காக யோசித்தபோதே என் முகம் விகாரமாகி விட்டதாம்.
ஆபிஸில் ஷாலினி, நைட்டு தூக்கமில்லையா மயில்? விடிய விடியவா ப்ளாக் எழுதுறீங்க? பேய் மாதிரி முழிக்கிறீங்க? என்று கிண்டலடித்தாள்! ஆனால் அவள் முகம் தான் தூங்கா முகம் போல இருந்தது!
நான் பஸ்ஸிற்கு காத்திராமல் நடையிட்டேன். சுமதி, சார் நடந்தேவா என்றாள். அவளுக்கு பதில் ஏதும் சொல்லாமல் காவு கேட்கும்பேய்களையும், குறுக்கிட்ட பூதங்களையும் கைகளால் அப்புறப் படுத்தி விட்டு வீடு நோக்கி நடந்தேன்.
நான் வீடு வந்த சமயம் உள்ளே..அனுஷ்காவின் கொஞ்சும் குரல் வீட்டினுள் கேட்டது!” சொல்லுடா குட்டி... அம்மா இங்கே வா வா! ஆசை முத்தம் தா தா! இலையில் சோறு போட்டு!” என்று! எனக்கா வந்தது கோபம்!
“அனு” என்றேன். அப்பா வந்துட்டார்டா கண்ணா! சமர்த்தா படுத்திரு” என்ற குரல் கதவுக்கு அருகாமை கேட்டது! அவள் கதவை திறந்தாள். நான் உள்ளே சென்றேன். சனியன் படுத்திருக்குது பார்! கறுவினேன்.
வாழ்வில் எப்போதும் சந்தர்ப்பங்கள்தான் முந்திக் கொள்கின்றன. நாம் தான் தயாராக எப்போதும் இருப்பதில்லை, என்று வேறு மனம் கூறியது. அனுஷ்கா எனக்கு காபி கலந்து கொடுத்தாள். நான் லுங்கியை அணிந்து கொண்டே வாங்கிக் கொண்டேன். பக்கத்து வீட்டிலிருந்து குட்டிப்பெண் ஓடி வந்து அனுவை, அம்மா கூப்பிடுது என்று அழைத்துப் போனாள். நான் தயார் ஆனேன். பாண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து கத்தியை எடுத்து விரித்தேன்.
ஷோபாவுக்கு விரைந்தேன். சதக்...சதக்.. ஸ்பிரிங் ஒருபக்கம் தெரித்தது! அது அழகான உடையணிந்த ஃபாரின் பெண் பொம்மை! பை ஒன்றினுள் பிய்த்து திணித்தேன். வீட்டின் பின்புறம் சென்று பையோடு சாக்கடையில் வீசினேன். அப்பாடா! காபியை எடுத்துக் கொண்டு ஷோபாவில் நிம்மதியாய் அமர்ந்தேன். ஒரு மூன்று வாரமாக மனைவியை கொஞ்சவே விடாத சனியனை ஒழித்தாயிற்று!
இவள் அக்கா ஃபாரினில் இருந்து வாங்கி வந்து கொடுத்த குட்டிச் சாத்தான் அது! எங்களுக்கு திருமணம் ஆகி இரண்டு வருடமாகிறது,குழந்தை இல்லை என்றால் பொம்மை வாங்கி வந்து கொடுத்தா கிண்டல் பண்ணுவாள்? இவள் அவளுக்கும் மேல்! முத்தம் கொடுக்கலாம் என்றால் குழந்தை பார்த்துக் கொண்டு படுத்திருக்கிறதாம்! இவளுக்கும் குழந்தை பைத்தியம் பிடித்து பொம்மையை குழந்தையாக்கி விட்டாள். ட்விங்கிள் ட்விங்கிள் லிட்டில் ஸ்டார் ஹவ் ஐ வொண்டர் வாட் யூ ஆர்! பாட்டு வேறு!
சரி போகட்டும்! விசயம் என்னவாயிற்று என்கிறீர்களா? மங்கிய பூஜ்ய வாட்ஸ் பல்பு போல ஒளி மங்கிய என் மனைவியின் முகம் காண ஒரு மாதம் சிரமம் தான் எனக்கு! ஆனால் காட் புண்ணியத்தில் அவள் வயிற்றில் இந்த மாதம் டிக் டிக் அடித்து கொண்டிருக்கிறது! இப்போது இருவர் முகத்திலும் 1000 வாட்ஸ் பல்பு ஒளிர்கிறது!
ஒன்று போனால் தான் ஒன்று வரும்.
மூதேவி போனால் தான் ஸ்ரீதேவி வருவாள்!
டிவிஎஸ் போனால் தான் மாருதி வரும்!
டூப்ளிகேட் போனால் தான் ஒரிஜினல் வரும்!
இருபத்தி இரண்டு வயது மதிக்கத்தக்க பெண்கள் எல்லாம் பதினாறு வயது பெண்களின் உடல் வாகைப் பார்த்து பெருமூச்சுதான் விடவேண்டும். ஆகவே பதினாறுகள் நிற்கும் பஸ்நிறுத்தத்தை இருபத்திஇரண்டுகள் தவிர்த்து வேறு நிறுத்தத்திற்கு சென்று விடுவார்கள். முகம் ஒடுங்கிப்போன இருபத்தி இரண்டு பார்ப்பதற்கு முப்பது போன்று தோற்றமளித்தது. என் பார்வையை அது சட்டை செய்யவில்லை. கிட்டே நெருங்கி வந்து மணி
என்ன என்றது!
நானோ வேறு ஏதோ ஞாபகத்தில் நாலே முக்காலோ கிளாக் என்றேன். சார் நான் கேட்டது டைம்! என்றது மீண்டும். சாரி மேடம்...ஐந்தேமுக்கால் என்றேன். தேங்க்ஸ் என்று அழுத்தமாய் சொல்லிவிட்டு நின்றது. இதற்கு சிரிப்பு வேறு க்லோஸப் விளம்பரப்பெண் போல!
பஸ் நிறுத்தத்தில் கூட்டம் சேர்ந்து கொண்டது. காலேஜ் பையன்கள் ஒரே ஒரு லாங்சைஸ் நோட்டை கையில் பிடித்து விரலில் வைத்து பம்பரம் போல சுற்றிக் கொண்டு வந்தார்கள்.இருபத்தி இரண்டு என் அருகிலேயே பஸ்சுக்காக காத்திருந்தது!
’ம்மா சுமதி, அன்று உனக்குப் பிறந்தநாள்...நான் உனக்காக குங்குமச்சிமிழ் பரிசு குடுத்தேனம்மா... நீயும் அதை வாங்கீட்டு கோடி நட்சத்திரம் ஒண்ணா சேந்தாப்ல ஹ்ஹா ஹான்னு ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சியேம்மா...உன்னால அந்த குங்குமச்சிமிழுக்கு அழகு வந்ததா? இல்ல அந்த குங்குமச்சிமிழாலே உனக்கு அழகு வந்துச்சாம்மா? அம்மா...சுமதி? என்று சிவாஜி போல ஒருவன் வசனம் பேச, என் அருகில் நின்ற பெண் சுமதி போலிருக்கிறது. உதடுகள் பிதுங்க என்னைப் பார்த்தாள்.
நான் என்ன சிம்புவா? சும்மா சம்மு சம்மு சம்மு சம்மாணம் பண்ணிடுவேன்னு வசனம் பேச? இல்லை ரப்பர் பாண்ட் எடுத்து சர்சர் என்று தலைக்கு போட்டு விரல் காட்டி கார் மீது கால் வைத்து ஏறி அவர்களை மிதிக்க? நிழற்குடையில் அமர்ந்திருந்த பிச்சைக்காரன் ரஜினி மாதிரி ஹஹ்ஹா!ஹா! என்று சிரித்தான். நான் நினைத்ததை கண்டு கொண்டானோ?
பையன்கள் பஸ்சுக்காக காத்திராமல் அகன்றார்கள். சுமதி அமைதியானாள்.
எனக்கு திடீரென சிந்தனை தறிகெட்டு ஓடியது!பாண்ட் பாக்கெட்டை தடவிப் பார்த்தேன். மதியம் ஆபிஸ் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு சென்று பதமான மடக்கு சூரிக்கத்தி வாங்கினேன். பத்திரமாக இருந்தது. கடையில் விதவிதமான கத்திகள் மாடலை காண்பித்தார்கள். எல்லாம் வெங்காயம் நறுக்குவதற்காத்தான் என்று அவன் நினைத்திருக்க கூடும்.ஆனால் நான் வெங்காயம், மிளகாய் நறுக்க வாங்கவில்லை! இன்று ரத்தமில்லா கொலை ஒன்றுசெய்யபோகிறேன். ஆமாம். அந்த கொலையை நான் செய்வதற்காக யோசித்தபோதே என் முகம் விகாரமாகி விட்டதாம்.
ஆபிஸில் ஷாலினி, நைட்டு தூக்கமில்லையா மயில்? விடிய விடியவா ப்ளாக் எழுதுறீங்க? பேய் மாதிரி முழிக்கிறீங்க? என்று கிண்டலடித்தாள்! ஆனால் அவள் முகம் தான் தூங்கா முகம் போல இருந்தது!
நான் பஸ்ஸிற்கு காத்திராமல் நடையிட்டேன். சுமதி, சார் நடந்தேவா என்றாள். அவளுக்கு பதில் ஏதும் சொல்லாமல் காவு கேட்கும்பேய்களையும், குறுக்கிட்ட பூதங்களையும் கைகளால் அப்புறப் படுத்தி விட்டு வீடு நோக்கி நடந்தேன்.
நான் வீடு வந்த சமயம் உள்ளே..அனுஷ்காவின் கொஞ்சும் குரல் வீட்டினுள் கேட்டது!” சொல்லுடா குட்டி... அம்மா இங்கே வா வா! ஆசை முத்தம் தா தா! இலையில் சோறு போட்டு!” என்று! எனக்கா வந்தது கோபம்!
“அனு” என்றேன். அப்பா வந்துட்டார்டா கண்ணா! சமர்த்தா படுத்திரு” என்ற குரல் கதவுக்கு அருகாமை கேட்டது! அவள் கதவை திறந்தாள். நான் உள்ளே சென்றேன். சனியன் படுத்திருக்குது பார்! கறுவினேன்.
வாழ்வில் எப்போதும் சந்தர்ப்பங்கள்தான் முந்திக் கொள்கின்றன. நாம் தான் தயாராக எப்போதும் இருப்பதில்லை, என்று வேறு மனம் கூறியது. அனுஷ்கா எனக்கு காபி கலந்து கொடுத்தாள். நான் லுங்கியை அணிந்து கொண்டே வாங்கிக் கொண்டேன். பக்கத்து வீட்டிலிருந்து குட்டிப்பெண் ஓடி வந்து அனுவை, அம்மா கூப்பிடுது என்று அழைத்துப் போனாள். நான் தயார் ஆனேன். பாண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து கத்தியை எடுத்து விரித்தேன்.
ஷோபாவுக்கு விரைந்தேன். சதக்...சதக்.. ஸ்பிரிங் ஒருபக்கம் தெரித்தது! அது அழகான உடையணிந்த ஃபாரின் பெண் பொம்மை! பை ஒன்றினுள் பிய்த்து திணித்தேன். வீட்டின் பின்புறம் சென்று பையோடு சாக்கடையில் வீசினேன். அப்பாடா! காபியை எடுத்துக் கொண்டு ஷோபாவில் நிம்மதியாய் அமர்ந்தேன். ஒரு மூன்று வாரமாக மனைவியை கொஞ்சவே விடாத சனியனை ஒழித்தாயிற்று!
இவள் அக்கா ஃபாரினில் இருந்து வாங்கி வந்து கொடுத்த குட்டிச் சாத்தான் அது! எங்களுக்கு திருமணம் ஆகி இரண்டு வருடமாகிறது,குழந்தை இல்லை என்றால் பொம்மை வாங்கி வந்து கொடுத்தா கிண்டல் பண்ணுவாள்? இவள் அவளுக்கும் மேல்! முத்தம் கொடுக்கலாம் என்றால் குழந்தை பார்த்துக் கொண்டு படுத்திருக்கிறதாம்! இவளுக்கும் குழந்தை பைத்தியம் பிடித்து பொம்மையை குழந்தையாக்கி விட்டாள். ட்விங்கிள் ட்விங்கிள் லிட்டில் ஸ்டார் ஹவ் ஐ வொண்டர் வாட் யூ ஆர்! பாட்டு வேறு!
சரி போகட்டும்! விசயம் என்னவாயிற்று என்கிறீர்களா? மங்கிய பூஜ்ய வாட்ஸ் பல்பு போல ஒளி மங்கிய என் மனைவியின் முகம் காண ஒரு மாதம் சிரமம் தான் எனக்கு! ஆனால் காட் புண்ணியத்தில் அவள் வயிற்றில் இந்த மாதம் டிக் டிக் அடித்து கொண்டிருக்கிறது! இப்போது இருவர் முகத்திலும் 1000 வாட்ஸ் பல்பு ஒளிர்கிறது!
ஒன்று போனால் தான் ஒன்று வரும்.
மூதேவி போனால் தான் ஸ்ரீதேவி வருவாள்!
டிவிஎஸ் போனால் தான் மாருதி வரும்!
டூப்ளிகேட் போனால் தான் ஒரிஜினல் வரும்!
Thursday, May 13, 2010
இசை சுனாமி சாருவுக்கு - S.சுதர்சன்
ஒருவரை குறை சொல்வது வழமையாக
இன்னொருவருக்கு அல்வா சாப்பிடுவது போல . மாற்றுக்கருத்துக்கு எப்போதும் பிரபலம் உண்டு என தெரிந்த சிலர் செய்யும் வேலைகள் , அதுவும் பிரபல எழுத்தாளர்கள் செய்வது தாங்க முடியல்ல . இப்பிடி தான் பிரபலம் ஆகி இருப்பாங்க போல இருக்கு !! . இது வரை சிலருடைய கேவலமான கருத்துக்கு( மன்னிக்கவும் சாடலுக்கு ) எதிர்பதிவு போட்டாலே பிடிக்காது காரணம் அது மேலும் அவர்களது கருத்தையும் அவர்களையும் பிரபலமாக்கும் என்பது எனது கருத்து . ஆனாலும் இந்த எழுத்தாளர்(தனிப்பட்ட கருத்து எழுதுபவர் ) ஏற்கனவே பிர(ரா)பலம் !!. தவறான கருத்தும் ரசனையாளர்களை சென்றடையலாம் . நிச்சயமாக இதற்கு பதில் எழுதியே ஆக வேண்டும் என்று எழுதும் பதிவு .
இது அவரை சாடும் பதிவல்ல . அவர் பதிவை பற்றியே பதில் எழுதியிருக்கிறேன் . அதுவும் இசையை பற்றி கதைச்சிட்டார் . இதுக்கு மேலயும் பொறுமையா இருக்க முடியேல்ல . மனுஷன் விட்டா ஒபாமா , அப்துல் கலாமுக்கே கடிதம் எழுதுவார் போல .
கீழே உள்ள பதிவை வாசித்துவிட்டு எனது பதிவை தொடருங்கள் . முதலில் இதை வாசிக்கவும் .
சாரு நிவேதிதாவின் பதிவு
இளையராஜா இசை பற்றி என்ன சேர் தெரியும். அவருடைய பாட்டில் நவீன காலத்துக்கு ஏற்றது போல பேஸ் கூடியது . அதை தான் சத்தம் என்கிறீர்களோ ? ஏன் காதலுக்கு மரியாதை , கண்ணுக்குள் நிலவு, ஹேராம் பாட்டெல்லாம் கேட்கவில்லையோ ? ரகுமானுக்கு பிந்திய காலத்தில் வந்தவையே அவை . இளையராஜா நவீன காலத்துக்கு மாற முயற்ச்சி செய்திருப்பது இந்த பாடல்கள் கேட்டால் தெரியும் . வேணாம் இளையராஜா பற்றி போனால் எழுதி கொண்டே போவேன் . ரகுமான் விஷயத்துக்கு வருவோம் .
உங்களிடமிருந்துதான் தன்னடக்கம் என்ற பண்பைக் கற்றேன்.
உண்மையாவா சார் ? ரகுமான் தன்னை பற்றி தானே புகழுவதில்லை. தெரியும் தானே சார் ?
நான் கடப்பா சென்று பெட்டா தர்காவில் அடங்கியிருக்கும் ஔலியாவை தரிசித்து வந்தேன்
யாராவது கேட்டாங்களா இப்ப. அப்போ நித்தியானந்தா நிலைமை?
இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து தமிழில் முதல்முதலாக வந்த ’விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா’ படத்தில் உங்கள் இசை மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது. ரோஸானா என்ற பாடலைத் தவிர மற்ற பாடல்கள் கேட்கும்படியாகவே இல்லை.
ஹோசானா பாடல் சாதாரண ரசனையாளர்களுக்கும் பிடிக்கும் பாடல் தான் .நீங்கள் ஷாஜியின் பதிவில் இருக்கும் கருத்தை அப்பிடியே பிரதி பலித்திருப்பது போல தெரிகிறதே ? உங்களுக்கு பிடித்தவர் தான் . முதல்ல நீங்க போய் பாட்டை கேட்டு விட்டு வந்து எழுதுங்கள் .
விண்ணை தாண்டி வருவாயா பாடல்கள் கொஞ்சம் உயர்தரம் . ரசனையுடன் கேட்டாலே அனைத்து பாடல்களும் தரம் . கொஞ்சம் உயர் தரத்தில் கொடுக்கப்பட்ட பாடல்களே உங்களுக்கு விளங்கவில்லையே !! இதிலை உலகத்தரம் வேணுமாம் .. (லொள்ள பாரு )
அனைத்தும் பல்லவி சரணம் என்ற சாதாரண தமிழ் இசை முறையை மாற்றி அமைத்த பாடல்கள் .
விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா என்ற கார்த்திக் பாடிய பாடல் தனியே கிட்டாரின் திறமை . ரகுமான் இசையை இம்ப்ரோவயிஸ் பண்ணுவதில் வல்லவர் . கோட்ஸ் மாற்றம் அருமை . ஜாய்ஸ் வகை .
அன்பில் அவன் என்ற பாடல் டெக்னோ இசையை கொண்டது . டெக்னோ இசை ரசிகர்களுக்கு பிடிக்கும் அதுவும் கோரசுடன் அருமையாக இருக்கும் . ரகுமானின் சவுண்ட் இஞ்சினியர் புகுந்து விளையாடி இருப்பார் .
கண்ணுக்குள் கண்ணை கீஸ் , கிடார் , வயலினின் பயன்பாடு . என தனியே வேண்டும் என்றாலும் பதிவு போடலாம் .
ஆரோமலே என்ற பாடல் ரொக்கும் நமது இசையும் கலந்த பாடல். இவ்வாறான பாடலை மலயாள இசை அமைப்பாளர்கள் உருவாக்குவதே கடினம் . உயர்ச்தாயியில் பாட வைத்து கிடார் இசையையும் எமது இசையையும் கலந்திருப்பார் .
விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா பாடல் விமர்சனமாக இந்த பதிவு அமையக்கூடாது என்பதால் சுருக்கமாக வழங்கியுள்ளேன் . பாடல் விமர்சனப்பதிவு(பழைய பதிவு ) கிளிக்
ரகுமானுக்கெண்டு ஒரு தனி பாணி உண்டு . அவரை அவர் பாதையில் செல்ல விடுங்கள். மற்றவர்களால் ரகுமானை போலவோ அல்லது ரகுமானால் மற்றவர்கள் போலவோ இசை அமைக்க முடியாது . உலக அரங்கில் நமது இசையை அரங்கேற்ற முயற்ச்சிக்கும் அவர்களிடம் நீங்கள் புத்தகத்தில் மட்டுமே படித்த உலக இசை அமைப்பாளர்களை உதாரணம் காட்டுவது என்ன நியாயம்.
ரகுமான் திருக்குறளை அறிமுகப்படுத்தி இருப்பார் மன்னிப்பாயாவில் , இளையராஜா தேவாரத்தை அறிமுகப்படுத்தி இருப்பார் தளபதி பட பாடலில் . இருவரும் எமது இசையையும் மேலைத்தேய இசையையும் கலந்து கொடுப்பதில் வல்லவர்கள் . அவர்கள் நோக்கமும் வேறு .
’பெஹனே தே’ பாடலின் கடைசியில் வரும் கோரஸ் சகிக்க முடியாததாக இருந்தது. இதே போன்ற ஒரு கோரஸை ’குலால்’ படத்தின் ’ஆரம்ப்’ என்ற பாடலில் நீங்கள் கேட்கலாம்.
குலால் திரைப்பட ஆரப் பாட்டில் இதே போல கோரஸ் கேக்கவில்லையே. தேவையிலாமல் ஒப்பிட வேண்டாம் . அத்தகைய இசை குலால் படத்திற்க்கு தேவைப்பட்டிருக்கலாம் . ராவணா கதைக்கு இப்படியான இசை தேவைப்பட்டிருக்கலாம் . குழல் இசையில் அரச கால வாத்திய பயன்பாடு இருக்கும் . இது நவீன கால ராவணன் ,இதற்கு தேவைப்பட்டிருக்காது .
பியுஷ் மிஸ்ரா , விஷால் பரத்வாஜ் போன்றோரின் பாணி வேறு , தயவு செய்து ஒப்பீட்டை நிறுத்துங்கள் . ரகுமானுக்கு தெரியாத இசையோ அல்லது இசை அமைப்பாளர்களோ உங்களுக்கு தெரியும் என்று எண்ணம் போல. என்ன கொடுமை ?
ராவணில் நீங்கள் மிக பலவீனமான ஆட்டத்தை ஆடியிருக்கிறீர்கள்.
ஆகா. இவருக்கு யாராவது வூபர் செட் வாங்கி குடுங்கப்பா . ஏதோ ரேடியோவிலை கேட்டிட்டு வந்து எழுதிறார் போல . ரகுமானின் சவுண்ட் என்ஜினியரை மறந்திட்டீங்க போல . போய் ஹோம் தியேட்டர் இல்லாட்டி தரமான சத்தத்தில் கேளுங்க . நீங்க எந்த வகை பாட்டுகளை நல்ல பாடல்கள் என்கிறீர்கள் என்று தெரியவில்லை . பேஸ் கூடிய பாடல்கள் சரியில்லை என்கிறீர்கள் போல .கூடுதலாக ரகுமானின் திறன் பாடகர்களை சரியாக பயன்படுத்துவார் . இசையை விடுத்து . கட்டா கட்ட வும் பீரா பிராவும் கேட்டதில்லையோ ? டிம்பெர்லான் போன்றோரின் இசையில் வித்தியாசமான சத்தங்கள் பின்னணியில் இருக்கும் . பிண்ணனியில் ஒலிக்கும் சிறு சிறு சத்தங்கள் தான் ரகுமானின் பலமும் .
பியுஷ் மித்ரா புகழ் பாடும் நீங்கள் லகான் பாடல்கள் கேட்டதில்லையோ ? லகான் பாடல்களில் புரட்சியுடன் கண்ணீரும் வரும் .
உங்களுடைய திறமை வெளிப்பட தமிழை விட இந்தி சினிமா அதிக இடம் கொடுத்தது
இவ்வாறு தரம் குறைந்த விமர்சனங்களை பண்ணினால் எப்படி வரவேற்பு கிடைக்கும்.
விண்ணை தாண்டி வருவாயா அனைத்து பாடல்களும் ரகுமான் தமிழுக்கு வழங்கியது . இப்போது என்ன செய்கிறீர்கள் சேர் . ஒரு வேளை இப்படியான எழுத்தாளர்கள் ஹிந்தியில் இல்லை போல.
ஷாப் ஹாஸ்னி (அல்ஜீரியா), நான்ஸி அஜ்ரம் (லெபனான்), ரிக்கார்தோ மொந்தனர் (அர்ஜெண்டினா), பின் நவீனத்துவ இசைக்கு ஐயானிஸ் ஸெனகிஸ் (க்ரீஸ்)
இவங்கட பாடல் எல்லாம் உண்மையிலேயே நீங்கள் கேட்டிருக்கிறேர்களா ? ஏதாவது புத்தகத்தில் இருந்து சுட்டதா ? அவர்கள் டிராக் வேறு . ரகுமான் ரகுமான் தான் .ரகுமானாகவே இருக்க விடுங்கள் .
படிப்படியாக தனக்கென்று ஒரு பாணியை உருவாக்க ரகுமானுக்கு தெரியும் . சாதரணமாக கோட்ஸ் மாற்றி இம்ப்ரோவிசிங் பாடல்களே விளங்கவில்லை . இதிலை எங்கிருந்து இவங்க இசை உங்களுக்கு விளங்க போகுது எண்டு தெரியேல்ல.
ரகுமான் அடிக்கடி சொல்லும் ஒன்று இசைக்குள் இறங்குங்கள் அப்போது தான் எவளவு பெரிய கடல் என்று தெரியும். நான் இன்னும் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றார். மற்றும் மேலைத்தேய படங்களில் பின்னணி இசை வேறு பாடல்கள் இசைக்கு வேறு இசையமைப்பாளர் ஒரு படத்துக்கு பின்னணி இசை போடும் நேரத்துக்கு 4 பட பாடல்கள் போடலாம் என்பார் . அவளத்துக்கு பின்னணி இசை முக்கியத்துவம் பற்றி கூறியிருப்பார் . தமிழ்சினிமா அப்படியா?
-S.சுதர்சன்
டிஸ்கி:
நண்பர் சுதர்சனின் வலைப்பூ பக்கம் சென்றேன். இப்பதிவு நல்ல கருத்துச்செறிவாக இருந்தது. வழமைபோல தெரியாத விடயங்களையேப் பேசும் எழுத்தாளர் தகதிமிதாவுக்கு நல்ல பல விளக்கங்கள் கொடுத்துள்ளார். நண்பர் சுதர்சன் கல்லூரி மாணவர், நல்ல பல விடயங்களை எழுதுபவர். அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள் .
Sunday, May 9, 2010
தட்ஸ் ஆல் Thats all
-மயில்ராவணன்
காதல் யாரைத்தான் விட்டு வைத்திருக்கிறது? என்னை
மட்டும் போடா மயி(ரு)லு என்று விட்டுவைத்து விடுமா என்ன? என்னையும் அது கப்பென்று பிடித்துக் கொண்டது! பின்விளைவு,முன்விளைவு எதுவும் தெரியாமல் நான் எக்கச்சக்கமாக இந்த சாயங்கால மாலைவேளையில் மாட்டிக் கொண்டேன்.
எதிர்க்கே தெரியும் இந்த சாலையை எவ்வளவு நேரம் தான் தேமே என்று பார்த்தபடி இருப்பது? அலுப்பாகவும் இருக்கிறதுதான். கிழக்கும் மேற்குமாக தெரியக் கிடந்த இந்த வீதி அப்பிடியேதான் இருந்தது! வாகனங்களின் இறைச்சல்கள், சமயங்களில் சில நல்ல மனிதர்களும் கண்களுக்குத் தென்பட்டனர்.
நான் உட்கார்ந்திருந்த இந்த திண்ணைக்கு நேர்பார்வையில தெருவிற்கு எதிர்புறம்(நீங்கள் எதிர்பார்த்தவண்ணம்!) அந்த வீட்டின் கதவு ரொம்ப நாழியாகவே திறக்கப்படாமலேயே இருந்தது! பார்த்துக் கொண்டே இருந்ததில் கண்களுக்கு எரிச்சல் வேறு. கண்களை இறுக மூடிவிட்டாலும் அந்த மூடப்பட்ட கதவு கண்ணுக்குள் தெரிவது மாதிரியே பழகிப் போய்விட்டது. கதவு இப்போதைக்கு திறப்பது மாதிரியே தெரியவில்லை.
ஒரு வேளை நான் நினைக்கிறேன் கதவு இப்போதைக்கு திறப்பது மாதிரியே தெரியவில்லை. ஒரு வேளை நான் நினைக்கிறேன் கதவு சுவராகவே ஆகியிருக்குமோ
என்று! ஆனாலும் காத்திருப்பதில் ஒரு சுகம் இருக்கத்தான் இருக்கிறது! என்ன ஒரு அழகான சுகம். ஒரு மணிநேரம் ஓடிப்போனது தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு கண காத்திருப்பும் சுகம்தான். சிகரெட்டுகள் எட்டு காலியாகி விட்டன. இனி ரொம்ப நேரம் இந்த இடத்தில் இருப்பது சரிப்படாது.
ரோட்டின் முக்கு வரை சென்று வர எண்ணி
திண்ணையை விட்டு எழுந்தேன். நான் எழுந்ததுமே அதே இடத்தில் படுத்துக் கொள்ள சிவந்த நிற பெட்டை நாய் ஒன்று காத்து நின்றது போலும். (இங்கிலீஸ்காரன் படம் பார்க்கலை நான்!!)
சாயங்காலத்தை பொன்மாலைப் பொழுது என்பார்கள். ஒரு அழகிய பாடல் கூட ஒன்று உள்ளதே! “இது ஒரு பொன்
மாலைப்பொழுது... வானமகள் நாணுகிறாள்....! வைரமுத்து திரைப்படத்திற்கு எழுதிய முதல் பாடல் கூட அதுதானே! நான் திரைப்படத்திற்கு பாடல் எழுதும் காலம் ஒன்று வரும். அப்படி வந்ததென்றால் பொன்மாலைபொழுது என்று தான் முதல் வரியை எழுதி பலவரிகளை இந்த சந்தம் என்கிறார்களே ... அவற்றை எல்லாம் எழுத வேண்டும்.
சாலை இப்போது கலகலப்புக்கு மாறி இருந்தது. வானம் போலவே பூமிக்கும் மஞ்சள் கலந்திருந்தது. நல்ல ரம்யமான மாலை என்று சொல்லிவிடுகிறேன். சென்னை மாதிரியான நகரங்களில் இந்த மஞ்சள் மலையை காதலி ஒருத்தியுடன் கழிக்க கடற்கரை தான் நல்ல இடமென்றாலும் அங்கேயும் மனுசப்பய கூட்டங்களின் இறைச்சலில் காதலியிடம் மஞ்சள் பற்றி பேச முடியாது.
பேசினாலும் அவள் ‘கயிற்றைக் கட்டுகிறீர்களா?’ என்பாள்.
காதலிக்கும் சமயத்தில் காதலி ஒருவள் மஞ்சள் மாலைநேரம் பற்றி கவிதை பாடாமல் மஞ்சள் கயிற்றைப் பற்றி பேசினால் என்றால் என் காதுகளிலும் உங்கள் காதுகளின் துளைகளிலும் மஞ்சள் நிற புகை தான் குபுகுபுவென செல்லும்! பின்னர் ஒரே புகைமூட்டமாகி விடும்.
யார் அது? அய்யோ தூரத்தில் வருவது அப்பாவின் நண்பரா
அது? அவர் சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்தபடியால் நான் ரோட்டோரத்திற்கு போனாலும் இவர்கள் வேறு இம்சை! பார்த்தால் சும்மா விடுவார்களா? என்ன? ஏது? இந்த பக்கமா என்ன job? என்றே விசாரிப்பார்கள். அப்பாவிடம் வேறு மறக்காமல் சொல்லி விடுவார்கள் என்னமோ இதுதான் தலையாய கடமை போல! உங்க ஆளை போனவாரம் அந்த வீதியில் பார்த்தேனே!
எல்லாம் வம்பு தான். காதல் என்றாலே ஆரம்பம் முதலே வம்புதான். வம்பு இல்லாத காதல் மொட்டைக் காதல்!
மொட்டைக்காதலை யாரும் விரும்புவதில்லை.அப்பாடா? அவர் போய்விட்டார். என்னை அவர் பார்த்ததும் பார்க்காததுபோல போயிருக்கலாம்!அக்கம் பக்கம் பார்த்துதான் காதலை டெவலப் செய்ய வேண்டும். என்னுடைய நண்பர் கார்த்திகேயன் அக்கம்பக்கம் பக்கம் அக்கம் பார்க்காமல் காதலை டெவலப் செய்ய போய்தான் குத்துப்பட்டான்.
தெருமுனையில் பெட்டிக்கடைக்கு அருகே வந்து சேர்ந்தேன். கடைக்காரர் என்னைப் பார்த்து புன்னகையை சிந்தினார். சமீப காலமாக எனது நடவடிக்கைகளை அவர் உன்னித்து கவனித்திருக்க வேண்டும். அவரிடம் அடிக்கடி சிகரெட்டுகளை வேறு வாங்குவேன். நானும் புன்னகை ஒன்றை அவருக்கு பரிசளித்துவிட்டு சிகரெட் பற்றவைத்துக் கொண்டேன்.
கடையில் தொங்கும் புத்தகங்களின் அட்டைபடங்களை மேலோட்டமாக பார்த்து ரசித்தேன். உள்ளே விசயம் இருக்கிறதோ இல்லையோ அட்டைகள் கலர் கலராக கவர்ச்சியாக இருந்தன! சாமியார் ஒருவர் மீது ஒரு பெண் கட்டிலில் முகம் காட்டாமல் சாய்ந்து காதல்? புரிவதை அட்டையில் போட்டிருந்தார்கள். நடிகைகள் சினிமாவில் தான் காதலிப்பார்கள் காசுக்காக! என்றே நான் விவரமாக
யோசித்து வைத்திருந்தேன். நிஜத்திலும் அவர்கள் காசுக்காக நடிப்பார்கள் என்பது இப்போது தான் தெரிகிறது. நான் நடக்கத் தொடங்கினேன்.
பாழும் திண்ணை மறுபடியும் வந்துவிட்டது! நாய் என்னைக் கண்டதும்
மரியாதை நிமித்தமாக எழுந்து அகன்றது! கதவு இன்னமும் திறந்தபாடில்லை. மணி வேறு ஆறு இருக்கலாம். பஜாஜ் M-80ல ஒரு பால்காரன் ஹாரன் அடித்தபடி எதிர்வீட்டின் முன் நின்றான். அட இது நல்ல ஐடியாதான். ஆனா பைக் வேணுமே!
ஆவலாக நானும் நீங்களும் வெகு நேரமாக எதிர்பார்த்த கதவு திறந்தது! ரொம்ப நேரமாய் மேகங்களுக்குள் மறைந்து போன நிலா எட்டிப் பார்த்து பூமிக்கு வெளிச்சம் தந்தது போலிருந்தது! தமன்னா பால் சொம்போடு பால்காரனிடம் வந்தாள். எந்த நேரமும் தூக்கமா இவளுக்கு! முகம் வேறு வீக்கமாய் இருந்தது!
திண்ணையை அவள் பார்த்தது மாதிரி இருந்தது! நாலே எட்டில் வீதியைக் கடந்தேன். பால் ஊற்றிவிட்டு பால்காரன் நகர்ந்தான். ” தமன்னா... இந்தா புடி லெட்டரு. சாயந்திரமா நாளைக்கு கண்டிப்பா உன்னை வரச் சொல்லிட சொன்னான் ஃப்ராங்கி”.அவள் கையில் ஃப்ராங்கியின் கடிதத்தை கொடுத்துவிட்டு நான் நகர்ந்தேன். Thats all.
காதல் யாரைத்தான் விட்டு வைத்திருக்கிறது? என்னை
மட்டும் போடா மயி(ரு)லு என்று விட்டுவைத்து விடுமா என்ன? என்னையும் அது கப்பென்று பிடித்துக் கொண்டது! பின்விளைவு,முன்விளைவு எதுவும் தெரியாமல் நான் எக்கச்சக்கமாக இந்த சாயங்கால மாலைவேளையில் மாட்டிக் கொண்டேன்.
எதிர்க்கே தெரியும் இந்த சாலையை எவ்வளவு நேரம் தான் தேமே என்று பார்த்தபடி இருப்பது? அலுப்பாகவும் இருக்கிறதுதான். கிழக்கும் மேற்குமாக தெரியக் கிடந்த இந்த வீதி அப்பிடியேதான் இருந்தது! வாகனங்களின் இறைச்சல்கள், சமயங்களில் சில நல்ல மனிதர்களும் கண்களுக்குத் தென்பட்டனர்.
நான் உட்கார்ந்திருந்த இந்த திண்ணைக்கு நேர்பார்வையில தெருவிற்கு எதிர்புறம்(நீங்கள் எதிர்பார்த்தவண்ணம்!) அந்த வீட்டின் கதவு ரொம்ப நாழியாகவே திறக்கப்படாமலேயே இருந்தது! பார்த்துக் கொண்டே இருந்ததில் கண்களுக்கு எரிச்சல் வேறு. கண்களை இறுக மூடிவிட்டாலும் அந்த மூடப்பட்ட கதவு கண்ணுக்குள் தெரிவது மாதிரியே பழகிப் போய்விட்டது. கதவு இப்போதைக்கு திறப்பது மாதிரியே தெரியவில்லை.
ஒரு வேளை நான் நினைக்கிறேன் கதவு இப்போதைக்கு திறப்பது மாதிரியே தெரியவில்லை. ஒரு வேளை நான் நினைக்கிறேன் கதவு சுவராகவே ஆகியிருக்குமோ
என்று! ஆனாலும் காத்திருப்பதில் ஒரு சுகம் இருக்கத்தான் இருக்கிறது! என்ன ஒரு அழகான சுகம். ஒரு மணிநேரம் ஓடிப்போனது தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு கண காத்திருப்பும் சுகம்தான். சிகரெட்டுகள் எட்டு காலியாகி விட்டன. இனி ரொம்ப நேரம் இந்த இடத்தில் இருப்பது சரிப்படாது.
ரோட்டின் முக்கு வரை சென்று வர எண்ணி
திண்ணையை விட்டு எழுந்தேன். நான் எழுந்ததுமே அதே இடத்தில் படுத்துக் கொள்ள சிவந்த நிற பெட்டை நாய் ஒன்று காத்து நின்றது போலும். (இங்கிலீஸ்காரன் படம் பார்க்கலை நான்!!)
சாயங்காலத்தை பொன்மாலைப் பொழுது என்பார்கள். ஒரு அழகிய பாடல் கூட ஒன்று உள்ளதே! “இது ஒரு பொன்
மாலைப்பொழுது... வானமகள் நாணுகிறாள்....! வைரமுத்து திரைப்படத்திற்கு எழுதிய முதல் பாடல் கூட அதுதானே! நான் திரைப்படத்திற்கு பாடல் எழுதும் காலம் ஒன்று வரும். அப்படி வந்ததென்றால் பொன்மாலைபொழுது என்று தான் முதல் வரியை எழுதி பலவரிகளை இந்த சந்தம் என்கிறார்களே ... அவற்றை எல்லாம் எழுத வேண்டும்.
சாலை இப்போது கலகலப்புக்கு மாறி இருந்தது. வானம் போலவே பூமிக்கும் மஞ்சள் கலந்திருந்தது. நல்ல ரம்யமான மாலை என்று சொல்லிவிடுகிறேன். சென்னை மாதிரியான நகரங்களில் இந்த மஞ்சள் மலையை காதலி ஒருத்தியுடன் கழிக்க கடற்கரை தான் நல்ல இடமென்றாலும் அங்கேயும் மனுசப்பய கூட்டங்களின் இறைச்சலில் காதலியிடம் மஞ்சள் பற்றி பேச முடியாது.
பேசினாலும் அவள் ‘கயிற்றைக் கட்டுகிறீர்களா?’ என்பாள்.
காதலிக்கும் சமயத்தில் காதலி ஒருவள் மஞ்சள் மாலைநேரம் பற்றி கவிதை பாடாமல் மஞ்சள் கயிற்றைப் பற்றி பேசினால் என்றால் என் காதுகளிலும் உங்கள் காதுகளின் துளைகளிலும் மஞ்சள் நிற புகை தான் குபுகுபுவென செல்லும்! பின்னர் ஒரே புகைமூட்டமாகி விடும்.
யார் அது? அய்யோ தூரத்தில் வருவது அப்பாவின் நண்பரா
அது? அவர் சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்தபடியால் நான் ரோட்டோரத்திற்கு போனாலும் இவர்கள் வேறு இம்சை! பார்த்தால் சும்மா விடுவார்களா? என்ன? ஏது? இந்த பக்கமா என்ன job? என்றே விசாரிப்பார்கள். அப்பாவிடம் வேறு மறக்காமல் சொல்லி விடுவார்கள் என்னமோ இதுதான் தலையாய கடமை போல! உங்க ஆளை போனவாரம் அந்த வீதியில் பார்த்தேனே!
எல்லாம் வம்பு தான். காதல் என்றாலே ஆரம்பம் முதலே வம்புதான். வம்பு இல்லாத காதல் மொட்டைக் காதல்!
மொட்டைக்காதலை யாரும் விரும்புவதில்லை.அப்பாடா? அவர் போய்விட்டார். என்னை அவர் பார்த்ததும் பார்க்காததுபோல போயிருக்கலாம்!அக்கம் பக்கம் பார்த்துதான் காதலை டெவலப் செய்ய வேண்டும். என்னுடைய நண்பர் கார்த்திகேயன் அக்கம்பக்கம் பக்கம் அக்கம் பார்க்காமல் காதலை டெவலப் செய்ய போய்தான் குத்துப்பட்டான்.
தெருமுனையில் பெட்டிக்கடைக்கு அருகே வந்து சேர்ந்தேன். கடைக்காரர் என்னைப் பார்த்து புன்னகையை சிந்தினார். சமீப காலமாக எனது நடவடிக்கைகளை அவர் உன்னித்து கவனித்திருக்க வேண்டும். அவரிடம் அடிக்கடி சிகரெட்டுகளை வேறு வாங்குவேன். நானும் புன்னகை ஒன்றை அவருக்கு பரிசளித்துவிட்டு சிகரெட் பற்றவைத்துக் கொண்டேன்.
கடையில் தொங்கும் புத்தகங்களின் அட்டைபடங்களை மேலோட்டமாக பார்த்து ரசித்தேன். உள்ளே விசயம் இருக்கிறதோ இல்லையோ அட்டைகள் கலர் கலராக கவர்ச்சியாக இருந்தன! சாமியார் ஒருவர் மீது ஒரு பெண் கட்டிலில் முகம் காட்டாமல் சாய்ந்து காதல்? புரிவதை அட்டையில் போட்டிருந்தார்கள். நடிகைகள் சினிமாவில் தான் காதலிப்பார்கள் காசுக்காக! என்றே நான் விவரமாக
யோசித்து வைத்திருந்தேன். நிஜத்திலும் அவர்கள் காசுக்காக நடிப்பார்கள் என்பது இப்போது தான் தெரிகிறது. நான் நடக்கத் தொடங்கினேன்.
பாழும் திண்ணை மறுபடியும் வந்துவிட்டது! நாய் என்னைக் கண்டதும்
மரியாதை நிமித்தமாக எழுந்து அகன்றது! கதவு இன்னமும் திறந்தபாடில்லை. மணி வேறு ஆறு இருக்கலாம். பஜாஜ் M-80ல ஒரு பால்காரன் ஹாரன் அடித்தபடி எதிர்வீட்டின் முன் நின்றான். அட இது நல்ல ஐடியாதான். ஆனா பைக் வேணுமே!
ஆவலாக நானும் நீங்களும் வெகு நேரமாக எதிர்பார்த்த கதவு திறந்தது! ரொம்ப நேரமாய் மேகங்களுக்குள் மறைந்து போன நிலா எட்டிப் பார்த்து பூமிக்கு வெளிச்சம் தந்தது போலிருந்தது! தமன்னா பால் சொம்போடு பால்காரனிடம் வந்தாள். எந்த நேரமும் தூக்கமா இவளுக்கு! முகம் வேறு வீக்கமாய் இருந்தது!
திண்ணையை அவள் பார்த்தது மாதிரி இருந்தது! நாலே எட்டில் வீதியைக் கடந்தேன். பால் ஊற்றிவிட்டு பால்காரன் நகர்ந்தான். ” தமன்னா... இந்தா புடி லெட்டரு. சாயந்திரமா நாளைக்கு கண்டிப்பா உன்னை வரச் சொல்லிட சொன்னான் ஃப்ராங்கி”.அவள் கையில் ஃப்ராங்கியின் கடிதத்தை கொடுத்துவிட்டு நான் நகர்ந்தேன். Thats all.
Subscribe to:
Posts (Atom)